In through your nose, out through your mouth. Deep breaths. Find your center and breathe. I am trying to channel Rita's voice in my head, but all I can sense is the smell of expensive cigars and way too much cologne. There are a lot of things Rita asks me to do. Yoga is not my favorite. Actually, the only thing I enjoy that she makes me do is paintball tournaments, it's a part of my anger management. Yoga is not my thing, clearly. This fucking breathing shit doesn't work. We breathe every goddamn second, how is slow breathing any different? It's bullshit. BULLshit. It's still the same air, and it's not doing anything for my so-called 'chakras.' All it's doing is pissing me off. It's going to be okay, Aurelia. I mean, he's just a client. That's it. You just have to fix his image, and you can get out of there—nothing more and nothing less. You just have to control the situation and your emotions. It's that easy. Except it's never dull with my emotions. I'm bipolar and the product of a loveless home. My feelings couldn't get their shit together if they tried. It wasn't his control I was worried about; from what I’ve seen, my new client didn't react unless his protective instinct was ignited. This athlete was composed and collected off the ice. Not so much as a speeding ticket. But one paparazzi at the wrong place at the wrong time had almost cost him his entire career. I grit my teeth, rubbing my temples. I am getting annoyed at myself. I grab the rubber band that is wound tightly around my wrist, I pull the band up and release, letting the tension smack me on the inner flesh right above my scar. Three more times. Snap, snap, snap. Three more. Three more. I welcome the sting that blossoms on my wrist, bathing in a feeling other than the voices, anger, the pain, the rules. Always follow the rules, my mother would say. Never step out of line. Never question your place. Standards are set in place to show a lady where she should stand behind a strong man. Screw that, I'm the strong man. I hear two knocks, a pause, and two more knocks. Meaning, Olivia is at my door. She walks with her unmatched style and flair, her signature pattern, black and white polka dots. Her style was ’50s pinup model with a banging body mixed with a woman who was blind to the way men looked at her, I should say, one man. Her poodle skirt hugs her fit waist, hitting right above her ankles. A white blouse is tucked into the skirt, a pair of glasses on her face, and a bold red lip. Olivia was everything different and right in the world. She reminded me of Valor in that way. She owned every inch of her uniqueness; she never felt the need to apologize for being who she was. I envied that. To be unapologetically herself. With no doubt. No worry. Sure I could talk the talk, but walking? Literally? I could walk on ice with high heels. It was a figurative walk. That's where I stopped. My bold, brazen attitude wasn't who I was. Who I was buried deep inside of me in a closet I refused to open. I wouldn't allow the little girl hiding in there get hurt any more than she already had. Aurelia had been through enough, and she was resting. Riggs was the only player in the game now, and she had sharp teeth. Along with a gaggle of issues. Anxiety, bipolar, claustrophobia? I mean I was basically the catalog of how fucked is fucked up. Olivia holds the door open for Darren, who is staring at her like she's the reincarnation of an angel or the Mona Lisa. My heart dips for them. They'd be a sweet couple if Darren would make a move, and Olivia would open her eyes just enough to see that Darren was smitten with her. It wasn't me making things in my head, it was facts. I was good at a few things in life. Reading people was one of them. When you’re raised around people whose words are fake as Kim Kardashian's ass, you learn to watch their body language. You don't listen to their words, you watch the way their pupils dilate when they lie or fidget when they are nervous. In Darren's character, whenever he was around Olivia, he ran a hand through his hair. Now I know that doesn't sound like a tell, and it isn't for every man but for Darren? It is. Darren makes sure his hair is perfectly tousled with his hundred-dollar gel. Mostly because his father would bitch him out if a piece was out of place. But that didn't matter when he saw her. She made him shy, not aware of his actions. He didn't think about being in control, being perfect. He needed something to do with his hands, so he didn't touch her. It was his tell. Everyone has one. He knew how she liked her coffee, remembered her birthday, subtle things people in the office wouldn't notice, but things I had picked up on. I'd know Darren since I was young, platonic friends our entire life. We saw each other at our parent's balls or fake charity events. We grew up in glass houses. The image painted on the outside was the ideal family, but if you stepped inside when the lights went down? That's when the monsters came out to play. Darren Prescott was the son of my boss and wanted nothing more than to take his father down. He just couldn't find anyone to testify against him of something deemed 'bad.' Hell, Walter Prescott had so much money he could buy corporate America. Twice. The only reason Darren even worked here was for his mom. She was sick, and he knew that working for his dad would make her happy. From what I saw, Cher Prescott was a nice lady. My parents were the postcard of perfect people. Cordelia never missed a root touch up, and Edward made sure the Botox worked enough to lift his bags but not be noticeable. They had smiles that looked genuine but were really just stickers they bought at Valentino. "I feel like I'm supposed to hold the door open for you, Ms. Duncan." Darren's British accent comes out polished and refined. His parents groomed him too. As if he heard my thoughts, his long fingers rake through his beachy, blond hair. I snicker to myself, shaking my head. I continue to sit on my desk, crisscross applesauce. My heels are on the floor, and my suit jacket is on my chair. Olivia waves him inside my office, beaming. "You are my boss’s boss, Mr. Prescott. I'm pretty sure holding the door open for you is in my job requirement." He clears his throat, nodding. "Very well," he mutters. I really just want to smash their faces together. Seriously, they'd make cute babies. Darren moves his gaze to me, sighing. "Yoga already? You only got here two hours ago," he jokes. I took a yoga class two times a week, and when I’m stressed at work, Rita said to find something that grounds me. So I do some yoga stretching on my desk and other times I draw. I rub my temples at the thought. "Your father is testing my damn self-control today." Walter Prescott, owner and president of Chicago Golden Media. The number one public relations firm for athletes in the state. Glorified millionaire and the slimmest man I'd met in a long time. No surprise, he was friends with my father. I hated working with him. He was the kind of man who hired women who looked the part rather than did their job because he wanted to make them kneel. Pretty women stooping for a rich man in power because they feel feeble. It was a vicious cycle. Even though I have made it explicit, more than once, I am and never will be interested. Walter still makes it a point to hit on me or move his hand close to my body. It makes me sick. The only good thing Walter Prescott ever did was Darren. "Let me say something to him, Riggs! Or hell, go to Human Resources, the media, I'll back your story of sexual harassment." Darren sinks into the chair in front of my desk, loosening his tie. Another of his tells. I know Darren would. Because he is a good guy. If he wasn't, I wouldn't ’ship him and Olivia. Like myself, he grew up surrounded by money and power. When you grow up around those people, you either become just like them or the complete contrast. We both resented the life we came from. It bred children who thought money was love and power was food. It was unhealthy, and we wanted out of it. But that's the thing about money. It carries a smell. That sticks to you like glue no matter where you go. "I can handle his grabby, nasty-ass hands. I do not appreciate when he assigns me clients I specifically requested NOT to work with." I snap my wristband as I say it out loud. Give me an athlete, the worst you have, then give me one month. One month, and I'll have him baking apple pies for your mother, with a smile from god himself. I worked my ass off, kept my head down, and did what I had to do. I only asked for one thing, just one thing in return. One client that was supposed to be completely fucking off-limits. And now the one person I want far away from can't leave my sight for the next few months. Olivia gasps, her eyes widen, and the light bulb goes off. "No, no, he did not!" she shouts, a grin on her face. The smile usually means she's trying to drag me into something I don't want anything to do with. I look over at her, dead serious. "He did." Olivia knows how I feel about this situation because she is my personal assistant and has been for the past five months. She's excellent at her job, but she intends to set me up with anything that has a heartbeat—especially him. She has this idea that because she witnessed one interaction between us at a company Christmas party last year that we are meant to be. Mind you, we were bickering at that party. That party was a disaster. However, I know girls like me don't get those. I don't get fairytales and happy ever after like Valor. In my world? Loving people makes you spineless. It's your greatest downfall; love is the one thing that can exploit your soul to the world, and mine is already damaged enough. I don't get Prince Charming because I'm not the damsel in distress locked away in the lonely tower. I'm the fire breathing dragon guarding the gates. "Am I missing something?" Darren questions. Olivia smirks, about to open her mouth, but I cut her off, giving her 'a look.' The one that says shut up, and do not say what I know you were about to. "Because I thought you were friends with the guys on the Fury, isn't your roommate dating one of them?" Darren inquires, with confusion written all over his Ken doll face. Olivia snickers and I want nothing more than to jump out of the window behind me. Yes, I am friends with one member of the Fury, who is the love of my best friend's life, but that does not mean I like putting up with the other. Valor Sullivan had been my best friend since we were kids. We met playing hockey, and once we clicked, we never left each other's side. She was more of my sister than anything. Her father was a saint in my eyes. JR Sullivan could do no wrong. They were my family, as much of one I'd ever had. Then there was Bishop Maverick. In love with Valor, and a pain in my fucking ass, but the closest thing I'd ever have to an older brother. I was okay with the Fury, I'd known most of them my whole life. I just wasn't a fan of him. I don't want to be friends with him. I don't want to talk to him. I don't want to see him. He is the opposite of me. He is unscathed from the world, optimistic, funny, and light-hearted. He is himself. So openly himself that it hurts my head. He would be good for me. And I would wreak havoc on him. The men I sleep with? They know the deal. They know the rules. No feelings, no sleepovers, and no second dates. They get in and get out. We both get our fix, and that's the end of it. It's an itch that I scratch every once in a while. Valor and Bishop? Those two were covered from head to toe in a severe case of poison ivy. They were scratching each other wherever they could, they were covered in an itch that was so deep in their skin─it was a part of them now. "Yeah, Riggs. I thought you liked all of them." Olivia's humorous voice is trying to conceal a laugh that only aids in making me roll my eyes. "Darren, could you give Olivia and me a moment alone, please? I can meet you in the breakroom for coffee in fifteen, and we can talk about my plan with the new client." Olivia lets a giggle escape, and I watch as Darren looks over at her while she has her head down. His eyes caress her face, if they could, they would reach out and run a hand down her cheek, but he can't. Quickly he runs a hand through his hair. Clearing his throat, he nods. "No problem," he says curtly, standing up and buttoning his suit. He moves towards Olivia, grinning. "Ms. Duncan," he states. She blushes a deep red, biting her bottom lip, and smiling. "Mr. Prescott." I watch all of this like I'm sitting in a movie theater. With one more glance at her, he walks out of my office, shutting the door behind him. "Am I the only one who thinks we stepped back into the ’1800s? Ms. Duncan? I feel like I'm the live-action Pride and Prejudice." I breathe as I stretch my arms above my head, reaching for the sky like my yoga instructor tells me. Yoga has done shit for my inner self; however, it keeps me bendy and helps me work off the wine and bread I love eating. I just love eating in general. Possibly because the only place I liked in my entire home growing up was the kitchen. Our cook Albert was a fun and kind man who enjoyed making me cookies. I tried to spend as much time in the kitchen as possible, so it made me into a certified foodie. Of course, I snuck in there most of the time. My mother would have had a heart attack if she saw I was breaking the rule in our house by eating carbs and sweets. Women were supposed to eat air and drink water, according to Cordelia Riggs. No, thank you, Cruella de Vil. "Shut up, it's not like that. Darren doesn't even notice me in that way, he's just…" She looks towards the door with a dreamy smile on her face. "Hopelessly in love with you? Hung up on you? Tripping up on you? Wants to court you?" I list. She casts her eyes to me. "He's just nice is all." I lift my eyebrow, flopping my arms down. "You've got to be kidding me, Olivia. How do you not see the way he looks at you?" She shrugs. "Because he doesn't, Aurelia. Guys like Darren Prescott go for girls like you. Not girls like me." Girls like me, mean girls. The ones with money, perfect outside appearance, successful. Girls who have it all. Girls like me. Truthfully? I hated myself. I hated being like 'girls like me.' I hated that I had to fix my hair before leaving the house because it was drilled into my skull growing up. I hated that I still felt the need to count my calories, so I knew how many to burn because I weighed every week to make sure I was the right size. I hated that I had to make my outside perfect and be cold on the inside because, apparently, that's the only way women can get through life is by being a bitch. I hated that even after I moved out of my parents' house, I still allowed them to control me. I still followed all of their laws. I wanted to be like Olivia, a college student, staying in a cozy apartment in downtown Chicago with her cats and her books. I wanted to come to work dressed how I wanted to dress, not in these stupid pants suits. I didn't even want to work here. I had dreams, ideas, and thoughts of my own, but I couldn't pursue those. If I left the job, my father so graciously got me, he would ruin my name. The politician in him wouldn’t allow anyone to taint his image. Not even his daughter. I wanted to be liberated. Free to fly, free to dream, to love. Instead, I was trapped. "Girls like me end up married to old, nasty men they hate. We will all be useless and hate our lives. The only enjoyment we will get is the summer house in the Bahamas and the times we screw our pool boy. Don't wish to be like me, when I'd much rather be you. Girls like you are the ones who get the fairytale, Olivia. Don't forget that." I finish my short speech. I wasn't sure where the hell that all came from. Possibly a mixture of my session with Rita last night, mixed with the stress of work, and my new meds being a pain in my fucking ass. I was always much more vulnerable to people's emotions after my time with Rita. There were moments when I didn't want to be responsible. When I tried to stop taking my medicine and quit therapy, and just be euphoric again. To be manic. That's when I felt the freest. But it's also when I feel the lowest, and I don't want to go back there. So I manage my days in constant limbo. Olivia sets a coffee on my desk, giving me a kind smile. "You really think he likes me?" she nearly whispers, and I chuckle. "Yes, I do. Darren would be stupid not to." I slide off my desk, slipping my shoes on and grabbing my briefcase. I had to get a game plan for my new client. He'd done a number in the media, and they were calling him 'unstable,' which is never good when you're an NHL hockey star. "Oh, you think you can distract me with my relationship issues and think I'm not gonna mention your new client?" Olivia states crossing her arms across her chest, a grin on her lips. "I think you have met your match with this one. He doesn't seem like the type to follow the rules, not even yours." I lick my bottom lip, taking a deep breath, snapping the rubber band on my wrist a few times. I close my eyes, and with each snap, I see a different picture of him. Inky black hair, cobalt blue eyes, warm smile. They are all right behind my eyelids, and the wristband that's supposed to keep evil thoughts away isn't working. I let out the breath, opening my eyes. I straighten my jacket, running a hand through my blond hair and standing tall. I turn to Olivia, grabbing the coffee off my desk, and give her a smile. I walk past her, opening my door, and looking back inside the room, I say, "I'm not scared of Nico Jett."

Burnunuzdan girin, ağzınızdan çıkın. Derin nefesler. Merkezinizi bulun ve nefes alın. Rita'nın sesini kafamda yönlendirmeye çalışıyorum ama tek hissedebildiğim pahalı puroların ve çok fazla kolonyanın kokusu. Rita'nın benden yapmamı istediği birçok şey var. Yoga benim favorim değil. Aslında bana yaptırdığından keyif aldığım tek şey paintball turnuvaları, öfke kontrolümün bir parçası. Açıkçası Yoga bana göre değil. Bu lanet nefes alma saçmalığı işe yaramıyor. Her saniye nefes alıyoruz, yavaş nefes almanın ne farkı var? Bu saçmalık. Saçmalık. Hala aynı hava ve sözde 'çakralarım'a hiçbir faydası yok. Yaptığı tek şey beni kızdırmak. Her şey düzelecek, Aurelia. Yani o sadece bir müşteri. Bu kadar. Sadece onun imajını düzeltmeniz gerekiyor ve oradan çıkabilirsiniz; ne eksik ne fazla. Sadece durumu ve duygularınızı kontrol etmeniz gerekiyor. Bu kadar kolay. Ama duygularımla asla sıkıcı olmuyor. Ben bipolarım ve sevgisiz bir evin ürünüyüm. Eğer deneselerdi duygularım bir araya gelemezdi. Benim endişelendiğim onun kontrolü değildi; Gördüğüm kadarıyla yeni müşterim, koruma içgüdüsü harekete geçmedikçe tepki vermedi. Bu atlet buzdan oluşturuldu ve toplandı. Aşırı hız cezası kadar değil. Ancak yanlış zamanda yanlış yerde bulunan bir paparazzi neredeyse tüm kariyerine mal olmuştu.Dişlerimi gıcırdatarak şakaklarımı ovuşturuyorum. Kendi kendime sinirlenmeye başlıyorum. Bileğime sıkıca sarılan lastik bandı tutuyorum, bandı yukarı çekip serbest bırakıyorum ve gerilimin yara izinin tam üzerindeki iç etime çarpmasına izin veriyorum. Üç kez daha. Çırpın, çıt, çıt. Üç tane daha. Üç tane daha. Seslerden, öfkeden, acıdan ve kurallardan başka bir duyguyla yıkanarak bileğimde açan acıyı memnuniyetle karşılıyorum. Annem her zaman kurallara uyun derdi. Asla çizginin dışına çıkmayın. Asla yerini sorgulama. Bir bayana güçlü bir erkeğin arkasında nerede durması gerektiğini göstermek için standartlar oluşturulmuştur. Boşver, ben güçlü adamım. İki vuruş, bir duraklama ve iki vuruş daha duyuyorum. Yani Olivia kapımda. Eşsiz tarzı ve yeteneği, kendine özgü deseni, siyah beyaz puantiyeleri ile yürüyor. Onun tarzı, 50'li yılların poster modeliydi; muhteşem vücutlu ve erkeklerin ona, yani tek bir erkeğe nasıl baktığını göremeyen bir kadınla karışmıştı. Kaniş eteği fit beline sarılıyor ve ayak bileklerinin hemen üstüne kadar uzanıyor. Eteğinin içine beyaz bir bluz sıkıştırılmış, yüzünde bir çift gözlük ve koyu kırmızı bir dudak var. Olivia dünyadaki her şeyden farklı ve doğruydu. Bu yönüyle bana Valor'u hatırlattı. Benzersizliğinin her santimine sahipti; olduğu kişi olduğu için asla özür dileme ihtiyacını hissetmedi. Bunu kıskandım. Özür dilemeden kendisi olmak. Hiç şüphe olmadan. Endişelenme. Elbette konuşabilirim ama yürümek mi? Gerçekten?Yüksek topuklu ayakkabılarla buz üzerinde yürüyebiliyordum. Mecazi bir yürüyüştü. İşte orada durdum. Cesur ve küstah tavrım, olduğum kişi değildi. Açmayı reddettiğim bir dolaba, içimin derinliklerine gömüldüğüm kişiyi. Orada saklanan küçük kızın daha fazla incinmesine izin veremezdim. Aurelia yeterince şey yaşamıştı ve dinleniyordu. Riggs artık oyundaki tek oyuncuydu ve keskin dişleri vardı. Bir sürü sorunla birlikte. Anksiyete, bipolar, klostrofobi? Demek istediğim, ben temelde ne kadar berbat olduğunun kataloğuydum. Olivia, ona sanki bir meleğin ya da Mona Lisa'nın reenkarnasyonuymuş gibi bakan Darren için kapıyı açık tutuyor. Kalbim onlar için dalıyor. Darren bir hamle yapsaydı çok tatlı bir çift olacaklardı ve Olivia, Darren'ın ona aşık olduğunu görecek kadar gözlerini açacaktı. Kafamda bir şeyler yapan ben değildim, gerçeklerdi. Hayattaki birkaç şeyde iyiydim. İnsanları okumak da bunlardan biriydi. Sözleri Kim Kardashian'ın kıçı kadar sahte olan insanların arasında büyüdüğünüzde, onların beden diline dikkat etmeyi öğrenirsiniz. Onların sözlerini dinlemiyorsunuz, yalan söylediklerinde gözbebeklerinin nasıl büyüdüğünü veya gergin olduklarında kıpırdadıklarını izliyorsunuz. Darren'ın karakterinde, Olivia'nın yanındayken elini saçlarının arasından geçiriyordu. Bunun bir söylenti gibi gelmediğini biliyorum ve bu her erkek için değil ama Darren için öyle mi? Bu. Darren yüz dolarlık jeliyle saçlarının mükemmel şekilde taranmasını sağlıyor.Çoğunlukla, eğer bir parça yerinde değilse babası onu azarlayacağı için. Ama onu gördüğünde bunun hiçbir önemi yoktu. Yaptıklarından habersiz onu utandırıyordu. Kontrolde olmayı, mükemmel olmayı düşünmüyordu. Elleriyle bir şeyler yapması gerekiyordu, bu yüzden ona dokunmadı. Bu onun söylediğiydi. Herkesin bir tane vardır. Kahvesini ne kadar sevdiğini biliyordu, doğum gününü hatırlıyordu, ofisteki insanların fark etmeyeceği ince şeyleri ama benim anladığım şeyleri hatırlıyordu. Darren'ı gençliğimden beri tanıyordum, hayatımız boyunca platonik arkadaştık. Birbirimizi ebeveynlerimizin balolarında ya da sahte yardım etkinliklerinde gördük. Cam evlerde büyüdük. Dışarıya çizilen resim ideal aileyi gösteriyordu ama ışıklar söndüğünde içeri girseydiniz? İşte o zaman canavarlar oynamak için ortaya çıktı. Darren Prescott patronumun oğluydu ve babasını alaşağı etmekten başka bir şey istemiyordu. 'Kötü' sayılan bir şey hakkında kendisine karşı ifade verecek kimseyi bulamadı. Walter Prescott'un kurumsal Amerika'yı satın alabilecek kadar çok parası vardı. İki kere. Darren'ın burada çalışmasının tek nedeni annesi içindi. Hastaydı ve babası için çalışmanın onu mutlu edeceğini biliyordu. Gördüğüm kadarıyla Cher Prescott hoş bir kadındı. Annem ve babam mükemmel insanların kartpostalıydı. Cordelia hiçbir kök rötuşunu kaçırmadı ve Edward, Botoks'un çantalarını kaldıracak ancak fark edilmeyecek kadar işe yaradığından emin oldu.Gerçek gibi görünen ama aslında Valentino'dan aldıkları çıkartmalardan oluşan gülümsemeleri vardı. "Sanki sizin için kapıyı açık tutmam gerekiyormuş gibi hissediyorum Bayan Duncan." Darren'ın İngiliz aksanı gösterişli ve zarif bir şekilde ortaya çıkıyor. Anne babası da onu terbiye etti. Sanki düşüncelerimi duymuş gibi, uzun parmakları kumsaldaki sarı saçlarının arasında geziniyor. Kendi kendime gülüyorum, başımı sallıyorum. Çapraz elma püresiyle masamda oturmaya devam ediyorum. Topuklularım yerde, takım elbisemin ceketi ise sandalyemin üstünde. Olivia ofisime girerken ona gülerek el sallıyor. "Siz benim patronumun patronusunuz Bay Prescott. Size kapıyı açık tutmanın işimin gereği olduğundan eminim." Boğazını temizleyerek başını salladı. "Pekâlâ," diye mırıldanıyor. Gerçekten yüzlerini parçalamak istiyorum. Cidden, sevimli bebekler yaparlar. Darren iç çekerek bakışlarını bana çevirdi. "Yoga mı yaptın? Buraya sadece iki saat önce geldin" diye şaka yapıyor. Haftada iki kez yoga dersi alıyordum ve işte stresli olduğumda Rita bana beni temellendirecek bir şey bulmamı söyledi. Bu yüzden masamda biraz esneme yogası yapıyorum ve diğer zamanlarda da çizim yapıyorum. Bu düşünceyle şakaklarımı ovuşturuyorum. "Baban bugün benim kahrolası otokontrolümü test ediyor." Walter Prescott, Chicago Golden Media'nın sahibi ve başkanı. Eyaletteki sporculara yönelik bir numaralı halkla ilişkiler firması. Ünlü milyoner ve uzun zamandır tanıştığım en zayıf adam. Hiç şaşırmadım, babamla arkadaştı. Onunla çalışmaktan nefret ediyordum.O, diz çöktürmek için işlerini yapmak yerine, rollerine uygun görünen kadınları işe alan türden bir adamdı. Güzel kadınlar kendilerini zayıf hissettikleri için iktidardaki zengin bir adama boyun eğiyorlar. Bu bir kısır döngüydü. Bunu defalarca açıkça belirtmeme rağmen, ilgilenmiyorum ve asla ilgilenmeyeceğim. Walter hâlâ bana vurmayı ya da elini vücuduma yaklaştırmayı önemsiyor. Beni hasta ediyor. Walter Prescott'un yaptığı tek iyi şey Darren'dı. "Ona bir şey söyleyeyim, Riggs! Ya da insan kaynaklarına, medyaya git, senin cinsel taciz hikayeni destekleyeceğim." Darren kravatını gevşeterek masamın önündeki sandalyeye çöktü. Bir başkası anlatıyor. Darren'ın yapacağını biliyorum. Çünkü o iyi bir adam. Öyle olmasaydı onu ve Olivia'yı göndermezdim. Benim gibi o da para ve güçle çevrili olarak büyüdü. O insanların arasında büyüdüğünüzde ya onlar gibi olursunuz ya da tam tersi olursunuz. İkimiz de geldiğimiz hayata kızdık. Paranın sevgi, gücün yiyecek olduğunu düşünen çocuklar yetiştirdi. Sağlıksızdı ve biz bundan kurtulmak istiyorduk. Ama parayla ilgili olan şey bu. Bir koku taşıyor. Nereye giderseniz gidin bu size tutkal gibi yapışır. "Onun yapış yapış, iğrenç elleriyle başa çıkabiliyorum. Özellikle birlikte çalışmamamı istediğim müşterileri bana atamasından hoşlanmıyorum." Bunu yüksek sesle söylerken bilekliğimi kırıyorum. Bana bir atlet ver, elindekinin en kötüsü, sonra bana bir ay ver.Bir ay sonra annene, Tanrı'nın bir gülümsemesiyle elmalı turta pişirmesini sağlayacağım. Kıçımı yırttım, başımı öne eğdim ve yapmam gerekeni yaptım. Karşılığında tek bir şey istedim, tek bir şey. Tamamen yasak olması gereken bir müşteri. Ve şimdi uzakta olmasını istediğim tek kişi önümüzdeki birkaç ay boyunca gözümün önünden ayrılamayacak. Olivia'nın nefesi kesildi, gözleri büyüdü ve ampul söndü. "Hayır, hayır, yapmadı!" diye bağırıyor, yüzünde bir sırıtışla. Gülümsemesi genellikle beni hiçbir şey yapmak istemediğim bir şeye sürüklemeye çalıştığı anlamına gelir. Ona baktım, son derece ciddiydi. "O yaptı." Olivia bu durum hakkında ne hissettiğimi biliyor çünkü o benim kişisel asistanım ve son beş aydır da öyle. İşinde mükemmel ama kalp atışı olan her şeyi bana ayarlamaya niyetli, özellikle de onu. Geçen yıl bir şirketin Noel partisinde aramızdaki bir etkileşime tanık olduğu için böyle bir fikri var. Dikkat edin, o partide tartışıyorduk. O parti tam bir felaketti. Ancak benim gibi kızların bunları anlamadığını biliyorum. Valor gibi peri masallarına girip sonsuza kadar mutlu olamıyorum. Benim dünyamda? İnsanları sevmek insanı omurgasız yapar. Bu senin en büyük çöküşün; Aşk senin ruhunu dünyaya sömürebilecek tek şeydir ve benimki zaten yeterince zarar görmüş durumda.Yakışıklı Prens'i anlamıyorum çünkü ben yalnız kulede kilitli, sıkıntı içinde olan genç kız değilim. Ben kapıları koruyan, ateş püskürten ejderhayım. "Bir şey mi kaçırıyorum?" Darren sorular soruyor. Olivia sırıtıyor, ağzını açmak üzereydi ama ben onun sözünü kestim ve ona 'bir bakış' attım. Çeneni kapat ve az sonra söyleyeceğini bildiğim şeyi söyleme diyen kişi. "Çünkü Fury'deki adamlarla arkadaş olduğunu sanıyordum, oda arkadaşın onlardan biriyle çıkmıyor mu?" Darren, Ken bebek yüzünün her yerinde şaşkınlıkla soruyor. Olivia kıs kıs gülüyor ve ben arkamdaki pencereden atlamaktan başka bir şey istemiyorum. Evet, en iyi arkadaşımın hayatının aşkı olan Fury'nin bir üyesiyle arkadaşım ama bu diğerine katlanmayı sevdiğim anlamına gelmiyor. Valor Sullivan çocukluğumuzdan beri benim en iyi arkadaşımdı. Hokey oynarken tanıştık ve bir kez anlaştığımızda birbirimizin yanından hiç ayrılmadık. O her şeyden çok benim kız kardeşimdi. Babası benim gözümde bir azizdi. JR Sullivan yanlış yapamazdı. Onlar benim ailemdi, şimdiye kadar sahip olduğum tek aileydi. Sonra Piskopos Maverick vardı. Valor'a aşığım ve baş belasıyım ama bir ağabeye en yakın şey bu. Fury'den memnundum, çoğunu hayatım boyunca tanıyordum. Ben sadece onun hayranı değildim. Onunla arkadaş olmak istemiyorum. Onunla konuşmak istemiyorum. Onu görmek istemiyorum. O benim tam tersim.Dünyadan zarar görmemiş, iyimser, komik ve kaygısız. O, kendisidir. Kendini o kadar açık ki başımı ağrıtıyor. O benim için iyi olurdu. Ve ben ona zarar verirdim. Yattığım erkekler mi? Anlaşmayı biliyorlar. Kuralları biliyorlar. Duygu yok, yatıya kalma yok ve ikinci randevu yok. İçeri girip çıkıyorlar. İkimiz de çözümümüzü bulduk ve bu da işin sonu. Ara sıra kaşıdığım bir kaşıntı. Valor ve Bishop? Bu ikisi şiddetli bir zehirli sarmaşık vakasıyla tepeden tırnağa kaplıydı. Birbirlerini ellerinden geldiğince kaşıyorlardı, derilerinin derinliklerine işlemiş bir kaşıntıyla kaplıydılar; artık onların bir parçasıydı. "Evet Riggs. Hepsini sevdiğini sanıyordum." Olivia'nın esprili sesi, gözlerimi devirmeme neden olan kahkahayı gizlemeye çalışıyor. "Darren, Olivia ve bana biraz yalnız izin verir misin lütfen? On beş dakika sonra seninle kahve içmek için dinlenme odasında buluşuruz ve yeni müşteriyle planım hakkında konuşabiliriz." Olivia kıkırdadı ve Darren'ın başını öne eğerek ona bakışını izledim. Gözleri onun yüzünü okşuyor, eğer yapabilseydi, uzanıp elini yanağında gezdirirdi ama yapamıyor. Hızla elini saçlarının arasından geçirdi. Boğazını temizleyerek başını salladı. "Sorun değil" dedi sertçe, ayağa kalkıp takımının düğmelerini iliklerken. Sırıtarak Olivia'ya doğru ilerliyor. "Bayan Duncan" diyor.Koyu bir kırmızılığa büründü, alt dudağını ısırdı ve gülümsedi. "Bay Prescott." Bütün bunları sanki sinemada oturuyormuşum gibi izliyorum. Ona bir kez daha baktıktan sonra kapıyı arkasından kapatarak ofisimden çıktı. "1800'lere geri döndüğümüzü düşünen tek kişi ben miyim? Bayan Duncan? Canlı aksiyon Gurur ve Önyargı olduğumu hissediyorum." Yoga eğitmenimin bana söylediği gibi kollarımı başımın üzerine uzatıp gökyüzüne uzanırken nefes alıyorum. Yoga benim içsel benliğime çok şey kattı; ancak beni esnek tutuyor ve yemeyi sevdiğim şarap ve ekmeğin üstesinden gelmeme yardımcı oluyor. Genel olarak yemek yemeyi seviyorum. Muhtemelen büyüdüğüm evimde sevdiğim tek yer mutfaktı. Aşçımız Albert bana kurabiye yapmaktan keyif alan eğlenceli ve nazik bir adamdı. Mutfakta mümkün olduğu kadar çok zaman geçirmeye çalıştım, bu da beni sertifikalı bir yemek tutkunu haline getirdi. Tabii çoğu zaman oraya gizlice girdim. Annem karbonhidrat ve tatlı yiyerek evimizdeki kuralları çiğnediğimi görseydi kalp krizi geçirirdi. Cordelia Riggs'e göre kadınların hava yemesi ve su içmesi gerekiyordu. Hayır, teşekkürler Cruella de Vil. "Kapa çeneni, öyle değil. Darren beni o şekilde fark etmiyor bile, o sadece..." Yüzünde rüya gibi bir gülümsemeyle kapıya doğru bakıyor. "Umutsuzca sana aşık mı oldum? Yüzüne mi kapandım? Sana çelme mi taktım? Sana kur yapmak mı istiyor?" Listeliyorum. Gözlerini bana çeviriyor."O sadece hoş biri, hepsi bu." Kaşlarımı kaldırıp kollarımı indirdim. "Benimle dalga geçiyor olmalısın Olivia. Onun sana nasıl baktığını nasıl görmezsin?" Omuz silkiyor. "Çünkü öyle yapmıyor Aurelia. Darren Prescott gibi adamlar senin gibi kızlardan hoşlanır. Benim gibi kızlardan değil." Kızlar benim gibi, kötü kızlar. Parası olanlar, dış görünüşleri mükemmel olanlar, başarılılar. Her şeye sahip olan kızlar. Kızlar benden hoşlanıyor. Gerçekten mi? Kendimden nefret ediyordum. 'Benim gibi kızlar' gibi olmaktan nefret ediyordum. Evden çıkmadan önce saçımı düzeltmek zorunda kalmaktan nefret ediyordum çünkü büyürken kafatasıma delinmişti. Hala kalori sayma ihtiyacı duymaktan nefret ediyordum, bu yüzden kaç kalori yakacağımı biliyordum çünkü doğru bedende olduğumdan emin olmak için her hafta tartılıyordum. Dış görünüşümü mükemmel, içim soğuk olmak zorunda kalmaktan nefret ediyordum çünkü görünen o ki, kadınların hayatta kalabilmelerinin tek yolu orospuluk yapmak. Ailemin evinden taşındıktan sonra bile onların beni kontrol etmelerine izin vermekten nefret ediyordum. Hala onların tüm kanunlarına uyuyordum. Chicago şehir merkezinde rahat bir dairede kedileri ve kitaplarıyla birlikte kalan üniversite öğrencisi Olivia gibi olmak istedim. İşe nasıl giyinmek istiyorsam öyle giyinerek gelmek istiyordum, bu aptal pantolon takımlarıyla değil. Burada çalışmak bile istemiyordum. Kendi hayallerim, fikirlerim ve düşüncelerim vardı ama bunların peşinden gidemedim. Eğer işten ayrılırsam babam beni o kadar nezaketle alır ki ismimi lekelerdi.İçindeki politikacı kimsenin imajını lekelemesine izin vermezdi. Kızı bile değil. Özgürleşmek istedim. Uçmak özgür, hayal etmek özgür, sevmek özgür. Bunun yerine tuzağa düştüm. "Benim gibi kızlar nefret ettikleri yaşlı, pis adamlarla evleniyor. Hepimiz işe yaramaz olacağız ve hayatımızdan nefret edeceğiz. Alacağımız tek zevk Bahamalar'daki yazlık ev ve havuz çocuğumuzla becereceğimiz zamanlar. Sakın yapma Ben senin gibi olmayı tercih ederken, benim gibi olmayı diliyorum. Peri masalını anlayanlar senin gibi kızlardır, Olivia, bunu unutma." Kısa konuşmamı bitiriyorum. Bütün bunların nereden geldiğinden emin değildim. Muhtemelen dün gece Rita'yla yaptığım seansın, iş stresinin ve yeni ilaçlarımın başımı ağrıtmasının bir karışımı. Rita'yla geçirdiğim zamandan sonra insanların duygularına karşı her zaman çok daha savunmasızdım. Sorumlu olmak istemediğim anlar oldu. İlacımı almayı bırakıp terapiyi bıraktığımda ve tekrar coşkuya kapıldığımda. Manik olmak. İşte o zaman kendimi en özgür hissettim. Ama aynı zamanda kendimi en kötü hissettiğim zamandır ve oraya geri dönmek istemiyorum. Bu yüzden günlerimi sürekli bir belirsizlik içinde yönetiyorum. Olivia masama bir kahve koydu ve bana nazik bir gülümsemeyle karşılık verdi. "Gerçekten benden hoşlandığını mı düşünüyorsun?" neredeyse fısıldayacak, ben de kıkırdayacağım. "Evet, öyle. Darren'ın bunu yapmaması aptallık olur." Masamdan kayarak ayakkabılarımı giyiyorum ve evrak çantamı kapıyorum. Yeni müşterim için bir oyun planı yapmam gerekiyordu.Medyada bir şeyler yapmıştı ve onu 'dengesiz' olarak adlandırıyorlardı ki bu, bir NHL hokey yıldızı olduğunuzda asla iyi bir şey değildir. "Ah, ilişki sorunlarımla dikkatimi dağıtabileceğini ve yeni müşterinden bahsetmeyeceğimi mi sanıyorsun?" Olivia kollarını göğsünde kavuşturduğunu, dudaklarında bir sırıtışla belirtiyor. "Sanırım bu seferki sana uygun oldu. Kurallara uyacak bir tipe benzemiyor, seninki bile." Alt dudağımı yalayıp derin bir nefes alıyorum ve lastik bandı bileğime birkaç kez takıyorum. Gözlerimi kapatıyorum ve her fotoğrafta onun farklı bir resmini görüyorum. Mürekkep rengi siyah saçlar, kobalt mavisi gözler, sıcak bir gülümseme. Hepsi göz kapaklarımın arkasındaydı ve kötü düşünceleri uzak tutması gereken bileklik çalışmıyordu. Nefesimi dışarı verip gözlerimi açtım. Ceketimi düzeltiyorum, elimi sarı saçlarımın arasından geçiriyorum ve dik duruyorum. Olivia'ya dönüp masamdaki kahveyi alıyorum ve ona gülümsüyorum. Onun yanından geçiyorum, kapımı açıyorum ve odanın içine dönüp bakıyorum: "Nico Jett'ten korkmuyorum."